Maraþon í Kaupmannahöfn

Fyrsta Maraþonið mitt að baki!
Eftir nokkrar vangaveltur ákvað ég með 10 daga fyrirvara að skella mér í hlaupið langa í Kaupmannahöfn. Pétur hafði bókað flug og skráð sig í hlaupið fyrir einhverjum vikum og það var ómögulegt að láta hann fara einan og klára fyrsta maraþonið á undan mér. Lambi ákvað svo að taka kæruleysið á þetta og skella sér þegar ég sagði honum að ég væri búinn að skrá mig.
Þetta var mission ferð, út síðdegis á laugardegi, hlaupið á sunnudegi og heim á mánudagsmorgni. Skv. ráðgjöf áttum við að reyna að leiða hugan að einhverju öðru en hlaupinu kvöldið áður, yeah right, það var ekki séns. Við spáðum og spegúleruðum, vorum með fangið fullt af promo stöffi frá Glitni sem fylgdi með númerunum. Það tók langan tíma að sofna á laugardagskvöldinu.
Við vöknuðum 6:45 og vorum mættir í morgunmat á hótelinu kl 7. Kornfleks og ristabrauð. Vatn og appelsínusafi. Ég var ekkert smeykur við að borða mikið, hef góða reynslu af því fyrir löng hlaup, enda voru 2,5 tímar enn í startið.
Við fórum svo upp á herbergi og komum okkur í gírinn. Smurðum tær, handakrika, geirvörtur og pung með bodyglide til að hamla núningi. Eyddum smá tíma í að festa orkugel í buxnastrenginn með frönskum rennilás. (eftir á að hyggja hefði doubletape dugað til þess). Klósettferðir til að reyna að tæma allt. Hefði verið betra að klára þær áður en við festum gelið í buxnastrenginn.
Við vorum komnir út rúmlega 8 og röltum niður að startsvæðinu. Það veitti ekkert af því að vera tímanlega, ágætt að hafa smá tíma til að átta sig á aðstæðum. Við vorum í síðbuxum og jakka yfir hlaupafötin til að halda okkur heitum og vorum með tösku fyrir smá farangur sem við gátum geymd á afhólfuðum svæðum. Ég var þar með recovery stuff sem ég hef góða reynslu af eftir langhlaup. Ég sötraði á orkudrykk klukkutímann fyrir hlaupið til að eiga orkuboost í upphafi. Ég fór á klósettið aftur, náði að tæma alveg í þetta skiptið, ómögulegt að þurfa að finna sér kamar í miðju hlaupi. Við tókum svo 2 gelbréf rétt fyrir hlaupið ásamt vatnsglasi.
Við fórum svo "að ráslínunni" ef hægt er að tala um það þegar á sjöunda þúsund manns koma sér fyrir í hóp til að hlaupa af stað. Við staðsettum okkur rétt fyrir aftan héra sem voru með blöðrur sem á stóð 3:30 sem þýðir að þeir ætli sér að halda jöfnum hraða út hlaupið og klára á 3 tímum og 30 mínútum. Planið okkar var að vera á ca 5:10 í hraða (þ.e. 5 mínútur með hvern kílómeter) fyrstu 20 km og reyna svo að bæta í eftir það ef við ættum fyrir því. Mörgum hættir til að fara of geyst í upphafi og vera svo í tómu basli með síðustu kílómetrana. Við vildum reyna að komast hjá því.
Við héldum þessum hraða fyrstu kílómetrana en vorum farnir að auka aðeins hraðann smátt og smátt og vorum komnir í 5 í meðalhraða þegar við vorum hálfnaðir.
Við vorum hver um sig með 6 gelbréf með okkur og vorum búnir að ákveða að taka eitt bréf á fyrstu drykkjarstöð og svo á annarri hvorri stöð eftir það. Þetta yrði því á ca hálftíma fresti. Þetta plan gekk eftir og fundum ekki fyrir orkuskorti allt hlaupið.
Eftir nokkra kílómetra þurfti Pétur að pissa og við hinir fylgdum með. Hjarðhegðun fram í fingurgóma. Við beygðum útaf og pissuðum í einhverju húsaskoti. Það voru menn pissandi í öðru hverju horni þannig að við gerðum bara eins. Í miðjum klíðum opnast hurðin og kona ein með barnavagn sem átti sér einskis ills von opnar útidyrnar sínar og hittir þar Lamba í óðaönn að pissa á dyrnar. Við vorum fljótir að girða okkur og hlupum flissandi í burtu eins og smástrákar eftir prakkarastrik.
Þegar við vorum að nálgast 20 km hittum við Gísla þjálfara úr Garðabæjarhópnum. Hann bar sig vel þrátt fyrir meiðsl sem hann hefur verið að glíma við í einhverjar vikur. Við höfðum aukið hraðan smátt og smátt og vorum komnir í 5 í kringum 25km. Við vorum farnir að finna vel fyrir hita og svitnuðum vel, tókum vatnsglas á hverri drykkjarstöð og gel á annari hverri. Eitthvað sem hafði angrað mig í öðrum skónum ágerðist og ég ákvað að athuga málið í kringum 27km, stoppaði og fór úr skónum. Ekkert var þar að sjá þannig að ég hélt bara áfram og leiddi þetta hjá mér. Ég kenni því um að ég hafi notað frekar nýja skó í hlaupið sem ég hafði ekki notað í lengri vegalengdir áður.
Lambi sagði mér þá að hann væri farinn að finna verki í fæti sem hann gæti ekki alveg leitt hjá sér og ætlaði að hægja aðeins á sér. Við Pétur héldum því tveir áfram á svipuðum hraða og áður. Í 35km var farið að draga aðeins af okkur, Pétur talaði um að hann fyndi ekki fyrir löppunum og ég fann hressilega fyrir áreynslunni framan á lærvöðvum. Við vorum þó ekki orkulausir og á síðustu drykkjarstöð í 39,2km tók ég hálft gelbréf sem sjálfsagt var óþarfi. Ég lenti aldrei á margumtöluðum "vegg" sem menn segjast stundum lenda á á bilinu 30-40 km og þakka ég það stöðugri gelbréfainntöku allan tímann.
40 km skiltið kom og þá hugsaði ég að þetta væri nú ansi stutt eftir. En þessir síðustu 2195 metrar voru helv. erfiðir. Eftir 42 km þá eru meira að segja erfiðir 195 metrar eftir!
Við Pétur fórum samhliða í gegnum markið alveg að rifna úr ánægju og stolti á tímanum 3:36:51. Lambi kom svo fljótlega á eftir okkur á tímanum 3:51:20 þrátt fyrir meiðsl. Þetta var frábært hlaup í alla staði og meiriháttar upplifun sem fyrsta maraþon. Ég held að þetta hafi líka verið það erfiðasta sem ég hef gert.

Við eyddum smá tíma á marksvæðinu, hringdum út og suður til að monta okkur og spjölluðum við nokkra landa í Glitnistjaldinu. Nóg var að borða og drekka af orkuríkum og endurnærandi mat og drykk.
Eftir að hafa svo farið uppá hótel í sturtu þá röltum við Strikið og dóluðum þar fram á kvöld. Kaffi, nokkrir bjórar og góður matur. Við sofnuðum svo frekar snemma um kvöldið.