Laugavegurinn 2007

Ég vaknaði 3:20 á laugardagsmorgun, stór dagur framundan. Fór í hlaupafötin, fékk mér kornfleks með banana og rölti svo heim til Grétars þar sem Gísli ætlaði að ná í okkur. Kíktum aðeins á veðurspá meðan við biðum eftir Gísla, spáin leit vel út. Þegar einhver náungi kom hlaupandi eftir götunni hélt ég fyrst að einhver væri að bætast í hópinn á síðustu stundu en sá svo sem var að hjá sumum var enn föstudagskvöld, þessi var sjúskaður eftir næturdjamm sennilega orðinn of seinn heim...
Daginn áður vaknaði ég líka í fyrra fallinu, lagði af stað kl 6:30 með Ölmu og Hönnu áleiðis uppí Landmannalaugar en þær lögðu af stað þaðan fyrir hádegi á föstudeginum með þá áætlun að gista í skálanum við Álftavatn og helst vera að koma niður í Húsadal um svipað leyti og hlaupakappar.
Gísli mætti svo fljótlega, sperrtur af Selíni og við brunuðum í Laugardalinn.
Rúturferðin í Hrauneyjar var tíðindalítil, ég svaf meiri part leiðarinnar. Ég gekk að morgunmatnum í Hrauneyjum vísum þar sem ég hafði tekið hann út daginn áður. Fékk mér Cherioos, mjólk, musli, 2 ristabrauð með osti og marmelaði, djúsglas og kaffibolla.
Rútugarmurinn var á mörkunum að hristast í sundur á leiðinni frá Hrauneyjum upp í Laugar, greinilega ekki gerð fyrir F-vegi.
Við vorum komin tímanlega í Landmannalaugar, rétt fyrir kl 8. Ég fór strax á klósettið þar sem hafði myndast myndarleg röð og létti á mér. Nú var komin í gang reikistefna um það hvernig best væri að klæða sig. Gísli hafði verið í stuttbuxum og stuttermabol frá því um miðja nótt og var harður á því að það væri nóg. Ég fór að hans ráði enda hitinn kominn í 12 gráður fyrir kl 8 og skýjum var greinilega að létta. Ég smurði tær og nára með Bodyglide og plástraði geirvörtur. Fór í tvenna sokka sem hafði reynst mér vel á æfingum. Ég keypti Asics Gel Trail Sensor skóna viljandi aðeins við vöxt til að hlífa tám í niðurhlaupum og var hugsunin hjá mér að vega aðeins á móti því með 2 sokkapörum. Setti vatn í 4 x 150ml brúsa og var með 5 gelbréf í annari beltistöskunni og nokkra heimalagaða orkukubba í hinni. Við komum okkur fyrir við ráslínu nokkuð framarlega og biðum óþreyjufullir eftir flautinu.
Ég hafði sett upp plan sem var svona:
Hrafntinnusker - 1:15
Álftavatn - 2:30
Emstur - 4:15
Húsadalur - 5:55

Landmannalaugar-Hrafntinnusker (12 km)
Flautið kom og 136 spenntir hlauparar lögðu af stað. Ég þurfti að halda aftur af mér til að hlaupa ekki í brekkunum upp, fann að ég gat vel hlaupið en vissi að það væri óskynsamlegt. Fegurðin og útsýnið jókst eftir því sem ofar dró, ég hafði ekki farið Laugarveginn síðan ég gekk með félögum mínum á 2 dögum í kringum 1990.
Við höfðum rætt um að hlaupa saman ég Gísli og Grétar, a.m.k. framan af og hitti ég fljótlega á Gísla eftir menn höfðu raðað aðeins eftir startið. Ég þokaðist þó eitthvað framar án þess að hafa planað það neitt sérstaklega og Grétar sá ég ekki fyrr en í markinu. Svenni hafði planað að vera aðeins hægar þannig að ég sá ekkert af honum heldur.
Kaflinn að Hrafntinnuskeri var skemmtilegur og leið hraðar en ég átti von á. Ég sá fljótlega aftan á Dag Egons ákvað að halda mig í námundan við hann. Þrátt fyrir að ég væri töluvert að halda í við mig þá var ég allt í einu kominn í Hrafntinnusker á tímanum 1:09, 6 mínútum á undan áætlun. Ég fyllti á, þó ég væri með tvo af fjórum brúsum enn fulla, fékk mér banana og hélt áfram för.

Hrafntinnusker-Álftavatn (12 km)
Leiðin frá Hrafntinnuskeri að Álftavatni leið einnig hratt. Mér fannst enn að ég þyrfti aðeins að halda aftur að mér. Var með það í huga að ég hafði komið á undan áætlun í Hrafntinnusker og ég væri því mögulega að fara of hratt. Ég reyndi að spara mig á leið upp brekkur en hljóp iðulega niður þær. Áður en varði var ég kominn að Jökultungunum og útsýni yfir Álftavatnið blasti við. Efst í brekkunni var starfsmaður hlaupsins sem varaði hlaupara við mikilli lausamöl og skornum stígum. Ég hljóp niður Tungurnar og mér fannst ég búa vel að góðum brekkuæfingum á Esju og Darra. Ég stiklaði svo yfir Grashagahvísl á stiga studdur af starfsmanni og hljóp á góðum hraða restina af leiðinni að Álftavatni. Tíminn í Álftavatni 2:20. Enn var ég með hálffulla brúsa en fyllti þó á og fékk mér banana. Ég tel mig hafa verið að drekka nóg og tók gelbréf á ca 30-45 mín fresti ásamt því að borða orkukubba.

Álftavatn - Emstrur (15 km)
Fljótlega eftir Álftavatn kom ég að polli sem mér tókst ekki að stikla á þurru og fór því úr skónum og óð berfættur. Fór einnig úr skónum við Bratthálshvísl sem er skömmu síðar. Veit ekki hvers vegna ég ákvað þetta þar sem ég hafði prófað á æfingum að vaða ár og hlaupa síðan í skónum og það hafði ekki verið neitt mál. Auk þess var stutt í Bláfjallahvísl þar sem ég hafði möguleika á að skipta um skó. Þetta er lærdómur fyrir næsta ár, ekkert þurrsokkapjatt. Við Bláfjallahvíslina voru seglstígvél til taks og aðstoð frá starfsmönnum hlaupsins við að komast yfir en þar biðu pinklar þeirra sem höfðu hug á að endurskipuleggja sig fyrir seinni hlutann. Ég fór í pokann minn, náði mér í nokkur gel í viðbót og bætti vatni í brúsa (sem var óþarfi þar sem drykkjarstöð var stuttu seinna á sandinum). Ég var með aukaskó en ákvað að nota þá ekki þar sem mér leið ágætlega í Trail Sensor skónum. Á pinklinum fann ég líka hvetjandi skilaboð frá Ölmu sem greinilega var farin hjá fyrr um daginn.
Ég brunaði af stað og sóttist ferðin yfir sandana hratt, stoppaði aðeins í drykkjarstöðinni og fékk mér banana. Ég hljóp um tíma með Svisslendingi sem var að hlaupa í annað sinn Laugarveginn, hafði komið áður fyrir fimm árum. Hann var mjög ánægður með hlaupið og þá sérstaklega hversu fáir væru að hlaupa. Hann var að bera þetta saman við Swiss Alpine Marathon sem er 78km hlaup sem hann tók einhvern tíma þátt í. Þar eru mörg þúsund keppendur og oft erfitt um vik að hrófla eitthvað við röð keppenda á þröngum stígum.

Mér fannst spottinn eftir Hattfellið aðeins lengri en ég átti von á og var farinn að lengja eftir Emstruskálanum. Hann kom svo í ljós og þar hitti ég fyrir Ölmu og Hönnu á leið niður brekkuna að skálanum. Það urðu fagnaðarfundir og ég stoppaði aðeins í smá spjall og myndatöku. Þær höfðu átt góða ferð og voru í fínu formi.
Tíminn í Emstruskála, 4:10 eða 5 mínútum á undan áætlun.
Ég bætti á brúsa, fékk mér banana og hélt áfram. Ætlaði að reyna að halda áfram í Dag sem ég hafði haft fyrir framan mig megnið af leiðinni.

Emstrur-Þórsmörk (15 km)
Ég brunaði niður sandbrekkuna að Fremri-Emstruá og fyllti skóna af möl sem ég neyddist til að tæma neðst í brekkunni. Hélt svo áfram en eitthvað var farið að draga úr hraðanum hjá mér. Ég hljóp alltaf nema upp brekkurnar en hægar en áður. Ég fann einnig að ef einhver ófæra var á leiðinni þurfti ég að hægja meira á mér og vanda mig meira en áður, þreyta farin að segja til sín. Fauskatorfurnar tóku langan tíma og var ég lengi vel einn á ferð. Sá alltaf í Dag og einhverja tvo í viðbót en náði ekki að stytta á milli okkar heldur missti ég þá lengra frá mér. Ég passaði mig að drekka og fékk mér gel með súkkulaðibragði sem bragðaðist eins og Royal búðingur. Þetta var sennilega skásta bragðið sem ég gat boðið mér þegar hér var komið. Í einni brekkunni flaug mér í hug að þetta væri kannski Kápan margumtalaða en sá á garminum að það gæti ekki verið, það var enn of langt í mark. Enda kom Kápan ógurlega í ljós stuttu síðar þar sem ég sá í fjarska langan stíg með nokkrum hlaupurum á hægu rölti upp á við. Ég stoppaði við drykkjarstöðina rétt á undan Kápunni og þar eins og annars staðar voru starfsmenn einstaklega liðlegir. Ég held þó að þarna hafi þeir sinnt okkur hlaupurum sérstaklega vel, þeir tóku brúsana úr beltinu hjá mér og fylltu á þá. Lét mig einnig fá Powerade í einn brúsann sem ég hafði reyndar enga þörf fyrir. Ég reyndi að fá mér Snickersbita sem voru í boði þar en skyrpti því fljótt út úr mér - það virkaði ekki fyrir mig. Ég gekk af stað upp Kápuna og hljóp svo yfir hana á þegar hún varð nægilega aflíðandi. Á leiðinni niður var göngufólk að vara við stígnum þar sem hann var í raun lausamöl ofan á brattri klöpp og leiðbeindu þeir mér að fara frekar við hlið stígsins á klöppinni þar sem ekki var lausamöl. Seinna komst ég að því að margir hefði dottið á þessari leið og mér skilst að hlaupari frá Litháen sem endaði í þriðja sæti hefði dottið ansi illa og komið alblóðugur í mark.
Eftir Kápuna er Þröngáin og þar var kaðall strengdur yfir og starfsmenn sem aðstoðuðu hlauparana yfir. Skórnir fylltust af möl í þeirri yfirgöngu og ég neyddist til að tæma þá eftir ánna enda var ég orðinn frekar sárfættur. Ég gekk svo upp brekkuna inn í skóginn og hljóp svo af stað aftur. Ég hélt einhvern veginn að nú væri ég kominn í skóginn sem gengið er niður í Húsadal á leiðinni úr Langadal en þetta var þó allt ókunnuglegt. Ég sá fljótt að þetta var misskilningur og hélt bara áfram eftir fremsta megni, þreyta í lærum og fótum farin að segja verulega til sín. Loks var skógurinn kunnuglegur og þá vissi ég að lítið væri eftir, þegar hér var komið við sögu hafði ég stillt garminn á að sýna mér aðeins heildartímann, var ekkert að angra mig á því hvað væri mikið eða lítið eftir. Ég hljóp svo síðasta spölinn að markinu og sá þar krakkana, Martein og Katrínu bíða eftir mér og hlaupa með mér síðustu metrana.

Markklukkan sýndi 06:15:54.

Í markinu voru frábærar móttökur, teppi, heit súpa, súkkulaði og ávextir. Marteinn og Katrin, Sjöfn og Röggi, Signý og krakkarnir höfðu öll komið til að fagna hetjunum.
Gísli kom svo fljótlega á eftir mér (6:21) og Grétar skömmu síðar (6:33). Garðabæjarsveitin stóð sig sem sagt með prýði!
Sveinn lenti í erfiðleikum á síðasta kaflanum vegna mikilla krampa sem hann tókst ekki að losa sig við og gekk því megnið að þeirri leið. Hann kom í mark á 7:58.

Þetta hlaup var frábær upplifun og ég var mjög ánægður með árangurinn. Veður og aðstæður eins og best verður á kosið, allt skipulag var til fyrirmyndar og það var mjög hvetjandi og skemmtilegt að mæta eða fara hjá göngufólki sem yfirleitt hrópaði hvatningarorð og klöppuðu.
Það var mjög gaman að ná að tvinna saman göngu hjá Ölmu, hlaup hjá okkur og útilegu með fjölskyldunni. Eftir heita sturtu, pott, grillmat, verðlaunaafhendingu og tilheyrandi fórum við yfir í Bása þar sem tjaldið beið okkar. Settum þar upp aðra grillveislu og fögnuðum frábærum Laugarvegi.
Ég var að vonum nokkuð stirður eftir þetta en leið vel að öðru leyti. Hafði ágæta matarlist og borðaði vel strax á eftir og um kvöldið. Harðsperrur minniháttar og ekkert í líkingu við það sem ég fékk eftir Köben.